Xurshid Davronga

Voznesenskiy bilan uchrashuv

Buyuk shoirlar

Oybek

Muhammad Yusufga marsiya

Xurshid Davronga

Gul bilan gul o’rtasida sehr-labxandlar kerak,
Dil bilan dil o’rtasida mehrpayvandlar kerak.

Buzmagay olamni, obod aylagay dil toshqini,
Dil bilan dil o’rtasida, aytmagil, bandlar kerak.

Dil bilan gul qoni hamrangdir, vale ishq yo’lida
Dil qoni birlan bitilgan ontu savgandlar kerak.

Ko’rdi har turluk shiorlarni bu yurt peshtoqlari,
Endi unga Mir Aalisherdin bitik, bandlar kerak.

Turli peshvolarni boshdin birma-bir o’tkardi el,
Elga har xil otalarmas, endi farzandlar kerak.

Faxr uchun momiq emas, har bir ko’ngilning qonida
Dil bila el qonidan bo’lgan Samarqandlar kerak.

1989

Yuqoriga

Voznesenskiy bilan uchrashuv

Fasllar umumlashdi,
Qayda g’am? Qayda sevinch?
O’n uch yil o’tib ketdi,
Andrey Andreyevich! 

Radioni titganday
Robotlar meni titdi.
Andrey Andreyevich,
O’n uch yil o’tib ketdi.

O’n uch chinqiriq, o’n uch
Faryod, o’n uch samolyot.
Tun-u kun guvlab yotgan
Aeroportdir xotirot.

Yetmish beshinchi yil. Qish.
Tunlar uzun, beoxir.
She’ringizni tushunmoq
Sapromatdan ham og’ir.

Menga u payt kerakdi
Ozroq pul, ozroq mehr.
Qars etib sindi orzu,
Toshday qattiq edi she’r.

Pargorning ignasiday
Sanchildi tilga satr.
She’riyat- qurbonlikdir,
Shoirlik-mangu sabr.

Sizning “Aksildunyolar”
Dunyolar bo’ldi asil.
Andrey Andreyevich,
Uchib ketdi o’n uch yil!

Mana, Moskva. Meni
Quchar marmar sohillar.
Bir-biriga o’xshaydi
Suvlar, ko’priklar, yillar.

O’n uch oq tulporimga
Yana tashbeh izlayman:
Ostankino minorini
Undov belgisi yanglig’
Yillarga qo’ysam deyman!

1988 

Yuqoriga

Buyuk shoirlar

Buyuk shoir bo’lmoq bu ne jazodir?
Afzalmasmi tirik yurgan chumoli?
Lutfiy bobo, Mir Alisher va Bobur
Javonlarda turishibdi qamalib.

Boqaversang tiriklik nahoridan,
G’unchalarning ochilmog’i bir zebo.
Maymunlar-u boyqushlar diydoridan
Bebahradir bunda Gulxaniy bobo.

Furqat chekar ayriliqdan oh-fig’on,
Hanuz ayro qismatlari umumiy:
Mavlono deb siylasalar-da, hamon
Muqimgina bo’lib yashar Muqimiy.

Mo’ltiraydi bechora Usmon Nosir,
Cho’lpon ko’rmas ko’kdagi cho’lponlarni.
Barchalari zindondan chiqib oxir
Band etmishlar shu tig’iz javonlarni.

Nelar ko’rdi Oybek yorug’ jahondan?
Bunda ham u o’z sukuti, o’yida.
G’afur G’ulom chiqib ketdi javondan,
Sayr etolmas anhorlarning bo’yida.

Nima kerak senga bundoq buyuklik,
Qalam taftin sezmasa gar barmog’ing?
Qanday yaxshi shon-shuhratsiz tiriklik,
Yallo qilib she’rlar yozib yurmog’ing!

1998

Yuqoriga

Oybek

O’zicha osmondan tushmagan Oybek,
Yaralmish mehr ila armondan Oybek.

Agar-chi davr uni tildan ayurdi,
Vale ayrilmadi iymondan oybek.

Uni o’z lafziga zor aylaganlar
Quvonmishlarki : qoldi sondin Oybek.

Hasad g’avg’osi-yu minnat jafosi,
Ne ko’rdi ul buzug’ davrondan Oybek?

Ezilgan kiftlarida o’zbaki to’n,
O’tib keldi ochiq zindondan Oybek.

Axir inson edi ul kamtarin zot,
Sadoqat istadi insondan Oybek.

Zabonsiz, horigan, o’ychan va og’ir
Ulug’ erdi ulug’ ummondan Oybek.

Uni o’ylantirib millat kamoli,
Kechirmish dardlarini jondan Oybek.

Zarifa opamizkim-quvvat olmish
O’zi tog’ bo’lsa ham rayhondan Oybek.

Vatandin ketmagan, singmish Vatanga,
Yetishgan shu ulug’ karvondan Oybek.

O’zi yo’q, jismi yo’q, lek ko’zlari bor,
Navoiydek boqar ayvondin Oybek.

2005

Yuqoriga

Marsiya

Muhammad Yusuf…
Muhammad Yusuf…
Labimda qoldi
Taronam mening.
Havoda qoldi
Qo’lim gul uzib.
Endi kerakmas
Bahonam mening.

Bunchalar qalin
Dunyoning po’sti.
Bug’doyday hoksor
Bir shoir o’sdi.
Nogoh bir xabar
Tongimni to’sdi.
Titradi olam,
Yig’ladi onam:
Senmi, she’riyat,
Senmi jon qadar !
Dildagi so’nggi
Tomchi qon qadar !
Tuproqday aziz
Ham osmon qadar.
Ko’kni o’sha kun
Qaldirg’och bosdi
Xorazmdan to
Andijon qadar.

Hayot-goh bir baxt,
Bir omadgacha.
Yo mingta nomard
Yo bir mardgacha.
Toshkentdan toki
Marhamatgacha,
Keta ketguncha,
Qiyomatgacha-
Teraklar, tollar
Qoldi bo’y cho’zib,
Muhammad Yusuf…
Muhammad Yusuf…

Kuylari qoldi
Tog’u toshida
O’ylari qoldi
Oy, quyoshida,
Buloq boshida,
Xirmon boshida,
O’zbekning qora
Ko’z-u qoshida.
Bir shoir ketdi,
Bir shoir o’tdi
Bobur yoshida,
Bobur yoshida.

Ey bulbullarga
Kuy-g’azal, Vatan.
Sen-abad Vatan,
Sen-azal Vatan.
Kim sendan yuldi,
Kim-o’sal, Vatan.
Gul, asal Vatan,
Sen yuksal, Vatan,
O’yladi bolang,
Kuyladi bolang,
Ey, go’zal Vatan!
Ey, go’zal Vatan!

Biz uni-yosh-u –
Tuproqqa qo’ydik.
Tuproqni qosh-u
Qaboqqa qo’ydik.
Tushmi, deb avval
Ro’yoga yo’ydik.
O’zi suygan shu
Tuproqqa qo’ydik
So’nggi sabr bu,
So’nggi safar bu-
Ko’proqqa qo’ydik,
Ko’proqqa qo’ydik.

Chirqirab qo’ymay
Makonlariga-
Otadin yodgor
Ayvonlariga.
Singillari ham
Rayhonlariga.
Armonlariga,
Hijronlariga-
Qo’shib jo’natdi
Ruh, jonlariga.
Olib ketdilar
Qaldirg’ochlari
Osmonlariga,
Osmonlariga.

Aylanar charxning
Charxpalaklari,
Almashib rang-u
Kamalaklari.
Qoldi ona uy
Sumalaklari,
Majnuntollarning
Jamalaklari.
Nozima qoldi,
Madina qoldi-
Kapalaklari,
Handalaklari.

Do’st-u yor yo’li
Doim yirog’dir.
Gohi diydor-u
Gohi firog’dir.
Dilbandlariga
Vatan qarog’dir.
Chin farzandlar ham
O’chmas chirog’dir.
Hozir ham balki
Jim o’ylayotir.
Yurtiga shan’u
Shavkatlar yog’dir,
Yo, qodir Olloh,
Tuproqlariga
Rahmatlar yog’dir,
Rahmatlar yog’dir.

2001. avgust

Yuqoriga